Jagoda kamczacka -  zdjęcie z portalu Wikipedia użytkownika Selso

Jak pielęgnować jagodę kamczacką?

Jagoda kamczacka, czyli suchodrzew jadalny, to krzew niezawodny w uprawie, odporny na każde niemal warunki glebowe oraz mrozy, poza tym jest to jedna z najwcześniej owocujących roślin jadalnych, które można spokojnie sadzić w ogródku. Bardzo obficie owocuje, a owoce zawierają mnóstwo witaminy C, składników mineralnych (potas, wapń, fosfor, żelazo, magnez, sód i inne), flawonoidów oraz antocyjanów. Smakiem przypominają borówkę amerykańską, są nieco kwaśniejsze. Nadają się również do przetworów domowych i mrożenia. Spożywanie owoców tej rośliny korzystnie wpływa na ludzki organizm, wzmacnia, odtruwa, wspomaga w leczeniu wielu chorób. Jest to też bardzo dekoracyjny krzew, gęsty o drobnych liściach, kwitnie na żółto wczesną wiosną.

 

Jak sadzić jagodę kamczacką?

Toleruje niemal każde warunki środowiska, ale lepiej rośnie na kwaśnych  i żyznych glebach, jak borówka amerykańska, na słonecznych lub lekko półcienistych stanowiskach. Przed posadzeniem dobrze jest odpowiednio przygotować stanowisko dla jagody, posadzona w żyźniejszą ziemię lepiej będzie rosła i owocowała. Wykopujemy dołek o średnicy przynajmniej 50 cm (jagoda szybko i mocno się korzeni), ziemię mieszamy z torfem i obornikiem – przynajmniej 15 l każdego na jeden krzew. Po posadzeniu podlewamy obficie.  Krzew osiąga średnicę do półtora metra, więc jeśli zamierzamy sadzić ich większą ilość, powinniśmy to uwzględnić w rozstawie sadzonek. Żeby jagoda wiązała owoce, potrzebujemy przynajmniej dwóch różnych odmian, czyli dwie różne sadzonki, które zapylą się nawzajem.

Rośliny doniczkowane można sadzić przez cały okres wegetacyjny, najkorzystniej jednak jest sadzić je wiosną. Krzewy posadzone latem powinny być regularnie podlewane do końca lata, aby zapewnić korzeniom stałą wilgotność. Jesienią, tego samego roku po wysadzeniu, usypujemy wokół jagody kopczyk z ziemi lub torfu, co zapobiega przemarznięciu korzeni pierwszej zimy. Wiosną kopczyk rozgarniamy.

 

Jak pielęgnować jagodę kamczacką?

Właściwa pielęgnacja jagody powinna obejmować nawożenie – jeśli ziemia jest żyzna, to mniejszymi dawkami nawozów, jeśli słaba, takimi, jak zaleca producent nawozu. Równie ważne jest pielenie i ściółkowanie krzewu korą, trocinami lub torfem, co zapobiega nadmiernemu parowaniu i zachwaszczaniu rośliny. W maju podlewamy, jeśli nie ma opadów deszczu, korzystnie wpłynie to na wielkość i smak owoców. Jagoda wymaga cięcia dopiero po czterech latach, wycinamy wtedy wiosną najstarsze i najbardziej zagęszczające krzew pędy. Jeśli pominiemy cięcie, krzew będzie rodził owoce tylko na zewnętrznych gałęziach, tam, gdzie jest więcej światła i lepszy dostęp dla zapylających owadów.

 

Jakie odmiany warto sadzić?

Obecnie jest już dużo smacznych odmian jagody kamczackiej. Zagraniczne odmiany to: Czelabinka, Wołoszebnica, Atut, Duet, Czerniczka. Z polskich polecanych odmian jest np. Wojtek. U większości krzewów przejrzałe jagody opadają, ale u odmian Duet i Atut utrzymują się one na krzewie.

Dojrzałe melony

Dlaczego warto uprawiać melony?

Melony – warzywa z rodziny dyniowatych, pięknie pachnące i o niepowtarzalnym smaku. Zawierają wiele cennych witamin, mają właściwości lecznicze, zwłaszcza przy nadciśnieniu i prostacie. Dzięki pracom nad nowymi odmianami obecnie w sprzedaży są takie, które przystosowane są do upraw amatorskich, czyli do naszych ogródków.

 

Jakie wymagania ma melon?

Melon ma niestety dość wysokie wymagania co do gleby, stanowiska, nawożenia i podlewania, ale za to odpłaca się niepowtarzalnym smakiem i aromatem, nie do uzyskania w hodowlach na wielką skalę czy od melona z supermarketu. Warto wybierać do uprawy krajowe odmiany, przystosowane do naszych warunków klimatycznych, jak np. Malaga, Emir czy Seledyn.

Melon wymaga ciepłego stanowiska, osłoniętego od północy, najlepiej innymi, wysokimi i gęstymi roślinami. Gleba musi być żyzna, odczyn 6 – 7, koniecznie nawieziona dość dużą ilością obornika lub kompostu. Melon bardzo dobrze reaguje na uprawę na ciepłym zagonie, w tyn celu kopiemy rowek szeroki i głęboki na ok. 50 cm, wypełniamy go ciepłym obornikiem, najlepiej końskim, króliczym lub nieco obsuszonym bydlęcym, udeptujemy obornik i na wierzchu usypujemy wał z żyznej ziemi na wysokość co najmniej 30 cm. W tym wale sadzimy rozsadę z melona. Nawożenie powinno być dostosowane do żyzności ziemi – im mniej żyzna, tym więcej nawozu.

Melony siane wprost do gruntu nie zdążą dojrzeć, dlatego należy przygotować miesiąc wcześniej rozsadę. Młode, miesięczne roślinki, z dobrze wykształconymi 4 – 5 – ma liśćmi, nieprzerośnięte, każda w osobnej sporej (ok. 10 cm średnicy) doniczce, wysadzamy do gruntu dopiero jak ziemia nagrzeje się od słońca, w końcu maja lub początku czerwca. Odległość między roślinami ok. 50 cm, sadzimy dość płytko, bo roślina może zagniwać. Melonom służy ściółkowanie słomą, korą, przekompostowanymi trocinami, lub sadzenie na folii czarnej lub włókninie, w wyciętych specjalnie otworach (włókninę czy folię trzeba rozłożyć na zagonie kilka dni przed sadzeniem, wcześniej należy podlać i nawozić zagon).

W razie chłodów, dziennych czy nocnych zagonki okrywamy włókniną, może ona leżeć na zagonie nawet kilka dni.

Zasilamy melony przez cały okres wegetacji, przefermentowaną i rozcieńczoną gnojówką lub saletrą amonową. Podlewamy umiarkowanie i nie za często, odstaną i ciepłą wodą, gdyż rośliny i dojrzewające owoce mają skłonności do zagniwania. Zagniwaniu owoców można zapobiec podkładając pod nie kawałki desek, odwrócone podstawki lub po prostu obracając owoce. Należy tego pilnować zwłaszcza w deszczowe dłuższe okresy.

Kiedy właściwie zbierać melony?

Smak melona zależy od uprawy i właściwego terminu zbioru. Przeważnie melony dojrzewają już od sierpnia do końca września. Pierwszym wskaźnikiem jest zmiana koloru skórki melona oraz łatwe odchodzenie owocu od szypułki. Jeśli nie wszystkie owoce dojrzały, a zbliżają się jesienne przymrozki, to wszystkie wyrośnięte melony należy zebrać i złożyć w ciepłym i suchym miejscu, gdzie będą mogły dojrzeć. Dojrzałe w pełni owoce nie nadają się do dłuższego przechowywania ani na półkach piwnicznych, ani tym bardziej w lodówce, gdzie ewentualnie można je przez godzinę tylko schłodzić przed zjedzeniem.

 

Nymphaea "Virginalis"

Co należy wiedzieć o grzybieniach?

Grzybienie to jedne z najpiękniejszych wodnych bylin porastających w naturze jeziora, zatoki i wolno płynące rzeki. Dawniej ich kłącza służyły za pokarm, ale są to rośliny również lecznicze i jednocześnie trujące. Znanych jest kilkadziesiąt ich gatunków, większość występuje w strefie podzwrotnikowej. Na naszych wodach można spotkać grzybienia białego i grzybienia północnego. Oba gatunki dziko rosnące są pod ochroną. Dla celów hodowlanych najczęściej wybiera się jednak odmiany mieszańcowe, efektowniejsze, o różnych kolorach kwiatów liści, terminie kwitnienia i często pachnące.

 

Jakie wymagania mają grzybienie?

Do prawidłowego wzrostu i kwitnienia wymagają stojącej wody, ciepłego, słonecznego i osłoniętego od wiatru miejsca. W miejsca półcieniste najbardziej nadają się odmiany kwitnące na biało grzybienia bulwiastego i białego oraz niektóre odmiany mieszańcowe – Hermine, Mayla czy Marliacea Rosea. Należy pamiętać tez o tym, że każda z odmian ma własne wymagania co do głębokości sadzenia i wielkości zbiornika. Jedne odmiany rosną silnie i ekspansywnie, inne zaś są karłowe.

 

Jak i gdzie sadzimy grzybienie?

Sposób zależy od wielkości zbiornika i jego głębokości. W dużych można sadzić rośliny bezpośrednio do podłoża, najlepiej gliniastego, z domieszką żyznego kompostu, nawozu sztucznego lub obornika. W małych oczkach grzybienie umieszczamy w koszach lub pojemnikach z otworami, aby przerastające przez otwory korzenie mogły pobierać składniki pokarmowe z wody i podłoża w stawie, dodatkowo wykładamy je lnianymi workami aby zapobiec wymywaniu ziemi z kosza oraz zapewnić korzeniom dostęp tlenu. Im większy kosz i im żyźniejsze podłoże tym większe i bardziej wybarwione będą kwiaty. Podłoże w koszach lub pojemnikach również powinno być gliniaste z domieszką kompostu, obornika lub ziemi ogrodowej, dodatkowo można dociążyć pojemniki i kosze kamieniami lub żwirem tak aby korzenie roślin nie wypływały na powierzchnię. Początkowo kosze lub pojemniki z roślinami ustawiamy w płytszej wodzie i dopiero kiedy rosnące liście sięgną powierzchni przestawiamy je głębiej na właściwe miejsca.

 

Jak dbać o grzybienie?

Jak każda niemal roślina również grzybień wymaga nawożenia. Przeprowadzamy je na początku lata. Usuwamy przekwitnięte kwiaty i żółknące liście uważając jednak by nie wyrwać całej rośliny. Jeśli roślina ma za ciasno w pojemniku, zmieniamy go na większy.

Starsze grzybienie czasem wymagają odmłodzenia. Widać to po zmniejszonej ilości kwiatów mimo pełnej pielęgnacji. Dzielimy wtedy kłącze na mniejsze kawałki, każdy powinien mieć dobrze wykształcone korzenie i zawiązki pąków i liści. Rany po cięciu zasypujemy węglem drzewnym, aby zapobiec infekcji i od nowa sadzimy w nowe, żyzne podłoże.

Odmiany zimujące zostawiamy w stawie na zimę, te bardziej wrażliwe lub rosnące w małych i płytkich zbiornikach jesienią wykopujemy i przetrzymujemy w pomieszczeniu o dodatnich temperaturach. Przydaje się tu sadzenie w koszach, gdyż przy wyciąganiu roślin z wody unikamy uszkodzeń korzeni. Wiosną sadzimy wg wcześniej opisanej metody.

 

Piwonie

Jak dbać o piwonie krzewiaste?

Piwonie krzewiaste to piękne i długowieczne rośliny. Pochodzą z rejonu Chin i Tybetu, gdzie początkowo uprawiano je dla celów leczniczych, później doceniono też piękno kwiatów. Do dziś piwonie są w Chinach symbolem bogactwa i dostatku.

Posadzone w naszym ogrodzie i zadbane, będą cieszyć nie tylko nas i nasze dzieci, ale nawet prawnuki. Obecnie istnieją tysiące odmian piwonii krzaczastej, różniące się głównie kolorem i budową kwiatów oraz siłą wzrostu. Wiele z odmian, tych starszych i nowych również pięknie pachnie.

 

Jakie wymagania ma piwonia?

Piwonie krzewiaste są na ogół tolerancyjne dla warunków glebowych, ale najlepiej rosną na glebach przepuszczalnych, dość żyznych, wapiennych i wilgotnych. Tolerują słoneczne stanowiska oraz półcieniste, w półcieniu kwiaty piwonii dłużej żyją. Starsze krzewy dość dobrze znoszą wiosenne przymrozki. Piwonie nie lubią gleb torfowych i bardzo żyznych oraz nadmiaru azotu. Jednocześnie potrzebują nieco większej ilości fosforu i potasu i nawożenie tymi związkami przeprowadzać trzeba trzy razy w roku – przed kwitnieniem, miesiąc po oraz jesienią (wrzesień – październik).

Najlepiej piwonie kopane sadzić jesienią (wrzesień – październik) lub wczesną wiosną (do połowy marca), jeśli ziemia jest rozmarznięta. Po posadzeniu pędy lekko przycinamy aby spowodować u rośliny rozrost. Tego roku też nie spodziewajmy się kwitnienia. Jeśli chcemy przesadzać starsze krzaki, to jesień też jest odpowiednią do tego porą. Starajmy się wykopać krzew z jak największą ilością korzeni, nie ziemi, bo lepiej się przyjmie.

Rośliny doniczkowane można sadzić bez ograniczeń przez cały sezon.

 

Jak pielęgnować piwonie?

Przy odpowiedniej pielęgnacji rośliny te mogą żyć ponad sto lat, warto więc o nie zadbać. Najważniejsze po posadzeniu jest zabezpieczenie roślin przed przemarzaniem, przez pierwsze dwie – trzy zimy. Obsypujemy wtedy pędy ziemią lub korą, tworząc kopczyk, dodatkowo możemy owinąć wyższe pędy agrowłókniną. Bez potrzeby piwonii nie przycinamy, gdyż w ten sposób usuniemy pędy z pąkami. Usuwamy jedynie martwe odnogi. W suchsze okresy podlewamy rośliny, zwłaszcza jeśli już kwitną. Nawozimy mieszankami fosforowo – potasowymi, z małymi ilościami azotu, wspomaga to kwitnienie i wiązanie pąków na przyszły rok. W razie pojawienia się szkodników czy też pleśni opryskujemy odpowiednimi preparatami i usuwamy zainfekowane części rośliny.

Jak pielęgnować Skrętnika ?

Skrętnik jest to kwiat kwitnący od późnej wiosny do lata. Roślinę najlepiej osadzać co 2 lata, ponieważ po 3 latach robi się ona niezbyt ładna. Kwiat ten ma różne odcienie barwne nawet bym powiedziała, że pastelowe.

Przesadzanie.

Przesadzaj wiosną dla odświeżenia ziemi i jeśli liście drobnieją. Można użyć tej samej doniczki. Przed zabiegiem obficie podlej.

Przygotować doniczkę albo tę samą rozmiarowo lub o 1 rozmiar większą, z warstwą drenażu i wilgotnej ziemi torfowej.

Weź doniczkę w jedną rękę, osłaniając ziemię i przytrzymując roślinę między palcami. Postukaj lekko brzegiem doniczki i wyjmij bryłę korzeniową.

Ostrożnie, aby nie uszkodzić korzeni, usuń spomiędzy nich starą ziemię.

Ustaw roślinę w środku nowej doniczki na warstwie ziemi.

Dosyp ziemi do pełna, przykrywając wszystkie korzenie. Silnie ugnieć. Pozostaw roślinę w cieniu przez 2 dni bez podlewania, aby pobudzić wrastanie korzeni w ziemię.

Uprawa z nasion.

Przygotuj tackę lub mnożarkę z warstwą drenażu i wyjałowionej ziemi do wysiewu.

Rozmieść nasiona równomiernie i przykryj cienką warstwą ziemi, nie grubszą od nasion.

Przykryj płytką szklaną i postaw w ciemnym miejscu lub okryj materiałem. Utrzymuj stałą wilgotną ziemię, temperatura 18 stopni C i codziennie podnoś płytkę szklaną.

Gdy nasiona wykiełkują, wystaw je na światło i odkryj.

Gdy siewki już będzie można wziąć w palce, przerwij je pozostawiając najsilniejsze co 2,5 centymetra.

Dobrze rosnące siewki przesadź do doniczek małych.

Wilgotność powietrza.

Ustaw doniczkę w podstawce z wodą i kamykami, tak aby jej dno nie dotykało wody.

Czyszczenie liści.

Odkurzaj je delikatnie miękkim, suchym pędzlem. Nigdy nie używaj wody ani środków nabłyszczających.

Usuwanie kwiatków.

Martwe kwiaty usuwaj, gdy zżółkną i zwiną się. Odetnij je u podstawy szypułki.

Sadzonkowanie liści.

Przygotuj tackę lub mnożarkę z warstwą drenażu, ziemi i 2,5 centymetrową warstwa ostrego piasku.

Wybierz zdrowy liść i utnij go u podstawy.

Połóż liść górną powierzchnią na płaskim podłożu i przetnij wzdłuż przez środek głównego nerwu.

Powierzchnię cięcia zanurz w preparacie przyśpieszającym ukorzenianie. Strząśnij nadmiar proszku.

Zrób wąską bruzdę w piasku i ułóż w niej liść miejscem cięcia. Ugnieć piasek wokół.

Przykryj szkłem lub folią, utrzymuj temperaturę 15 stopni C i stałą wilgotność podłoża. Nowe roślinki wyrosną wzdłuż przeciętego nerwu w miejscach jego rozgałęzienia.

Gdy roślinki mają 2-3 listki, wyjmij je z piasku, ostrożnie oddziel od starego liścia i posadź do małych doniczek.